Archief voor de ‘verhalen’ Categorie

The Ice Song

Geplaatst: 15/10/2013 in film, kunst en cultuur, projecten, verhalen

<p><a href=”http://vimeo.com/39686982″>The Ice Song</a> from <a href=”http://vimeo.com/differentieel”>ferrie = differentieel</a> on <a href=”https://vimeo.com”>Vimeo</a&gt;.</p>

ferrie=differentieel about the short film:
The original idea (dec 2011) of The Ice Song was to make a song for an art installation about cold and warmth.
Only the cold stayed specially the Inuit Throat-Singing from Canada while we lost the warmth during the process.
In the beginning there was only the music.
Then Rian wrote the poem for this project and Robbert used his voice to give the text its power.
For the video images I already knew that I should ask Ben to do the editing.
On one of my visits at his home I saw these images and that completed my project.
But not without the titling done by Jöran Maaswinkel.

I am very happy with the result of this project and I like to thank all friends for their patience and efforts.

Hope you enjoy the story

idea, direction and soundtrack – ferrie = differentieel at audio.dailym.net
camera and editing – Ben at vimeo.com/benvideos
poem – Riann
voice – Robbert Baruch at facebook.com/rbaruch
titles – Jöran Maaswinkel at dailym.net

special thanks to Steven Harlow and Jimmy the Peach

2011 – 2012 ferrie = differentieel Creative Commons BY-NC-SA 3.0

also published on Ben’s videos at vimeo.com/39709972

In een Notendop

Geplaatst: 20/08/2011 in kunst en cultuur, projecten, verhalen

Een kort verhaal voor het MAB project van Beeldend Kunstenaar Ed Hanssen

Op een mooie zomerse dag
liep Ilse blij naar buiten
het park riep met geurende bloemenpracht
en maande haar tot spoed.
Met blote voeten op de straat
nagels rood gelakt
ze mocht er zijn en was wel fijn
om tegenaan te kijken.

Aangekomen in het park
bleef zij plotsklaps staan
onzekerheid en onschuld?
deed haar mond open gaan.
want boven de geurende rode rozen
en witte margrieten daarbij,
hing in de boom zo onverwacht,
de priester gekleed in pij.

Zo zag zij hem nog nooit:
‘t kleed over zijn benen geplooid.
Het bracht haar in verwarring
wat werd van haar verwacht?
Moest zij hem nu redden
of had hij wat anders bedacht.
Ze peinsde voor een kort moment
en besloot toen zonder dralen,
de pater erbij te halen.

Ja, hij zou vast wel weten
wat er moest worden gedaan,
want hij was ook degene
die ’t al had voor gedaan.
En als hij dan vertelde,
zou zij zo tussendoor,
wat kleine bloemen pikken;
om straks in de kapel,
een mooi boeket te schikken
want dat had hij toch zo graag;
bosjes geurende jonge bloemen,
vers geplukt het liefst vandaag,
bovenop de schraag

© Riann (Rian van Nieuwkerk) 2011
Uitgave van galerian/storian

De verwachting

Geplaatst: 04/04/2011 in kunst en cultuur, verhalen

Een stille nacht zegt niet altijd iets over rust; want rust had Thilde niet.
Vastberaden liep ze alle hoeken en gangen van het pension door, steeds even stilhoudend om de sfeer te proeven.
Er was geen geluid, althans, nog niet….maar Thilde wist het zeker, zij zou het zo herkennen.
In deze onaardse stilte van de maanloze nacht, zou de atmosfeer trillen van verwachting en zou zij weten dat hij er was.

Het in duister gehulde gebouw was leeg. De stemmen van tijdelijke bewoners waren vervlogen in de tijd. Want alhoewel het altijd druk was geweest met vakantiegangers en dagjesmensen die toch nog wat langer wilde blijven in deze sprookjesachtige landstreek, was er nu al een paar maanden geen kamer verhuurd.

Oh ja, toen ze het grote huis pas had overgenomen om er een bed-and-breakfast van te maken wist Thilde al dat het storm zou lopen.
Vanuit alle windstreken zouden mensen staan te popelen om hier te zijn en hun tijd door te brengen, hopend om zoveel van de onverklaarbare schoonheid in zich op te kunnen nemen, dat ze er thuis nog van na zouden kunnen genieten.
En zij had dat geweten, gevoelig als ze was voor sfeer en tijdloze impressies. Het zat hem in de kleur van alles. Het aura rond de bloemen, de glans van het loof. Zelfs om de mensen heen hing een verwachtingsvolle spanning, vaak zonder dat ze dat zelf in de gaten hadden.

Steevast verschenen de bezoekers direct na het inchecken en de kamerinspectie alweer met een fototoestel om de hals beneden om vast te leggen wat hun hart zag maar hun ogen niet begrepen.
Net zo vaak kwamen ze even later weer binnen, hun camera inspecterend omdat deze het ineens niet meer deed. Thilde zag ze komen en gaan maar ‘t was altijd hetzelfde.
En zij haalde dan meelevend haar schouders op, acteerde onbegrip en deed verwoede pogingen om samen met de fotograaf in spé het probleem op te lossen. “Nee, ze begreep er ook niks van” en “nee, helaas, ze verkocht geen batterijen….”

Maar nu kwam er al een kwartaal niemand meer.
Niet omdat het landschap was veranderd of de tijd van het jaar niet uitnodigde tot een korte vakantie.
Nee, Thilde had gewoon geen nieuwe reserveringen aangenomen en steeds gezegd dat er geen plaats meer was; dat alles was volgeboekt en dat het haar zo speet….
Oh ja, het speet haar heel erg, en ze hoopte zeker dat de beller het nog eens later in het jaar zou proberen, want nee, langer dan een halfjaar vooruit boekte ze nooit….

En dus had ze nu alle tijd en de ruimte voor zichzelf. Het huis werd niet meer bijgehouden, kant- en klaar maaltijden werden snel even opgewarmd en lopende gegeten…zonder dat ze wat proefde.
Thilde had alleen maar aandacht voor deze hemelse fluisteringen waarvan ze zeker wist dat alleen zij ze kon horen. Het had al die jaren al over het landschap rondom gezweefd…. en komende uren zou het zich eindelijk manifesteren, hier, bij haar….zij was de uitverkorene.

Nu, zo aan het einde van de nacht, wachtend op het moment dat ze zeker zou weten, kleurde de hemel aan einder al langzaam met de verwachtingsvolle gloed die een warme dag aankondigt.
De vogels kwetterden en de dageraad hing trillend in de lucht. Langzaam verkleurde het rozerood naar oranje toen plots al het geluid verstilde, tot een haast doodse luchtledigheid. En Thilde stond stil, alles stond stil.
Met grote ronde ogen van verwachting keek ze uit het grote raam van de kamer waar voorheen iedereen het ontbijt nuttigde…
De huid op haar gezicht leek zich strak te spannen, en haar haar verkleurde in enkele minuten van mahoniebruin naar zilvergrijs, toen ze de hemel zag verkleuren van morgenrood naar gifgroen terwijl er een zwarte zon opkwam.

En Thilde wist…dat hij er eindelijk was.

© Riann (Rian van Nieuwkerk) 2011

de Torenkamer from ferrie = differentieel on Vimeo.

soundscape ‘De Torenkamer’ is een audio-project van RIANN en ferrie = differentieel Recording door Jaco Cornet, gemaakt voor de reizende expositie Droomreis.

beeld is een toegift

Samenwerkingsproject van RIANN, ferrie = differentieel en Jaco Cornet voor rondreizende expositie Droomreis werd 24 maart voor het eerste getoond en beluisterd tijdens de vernissage van Droomreis Brunssum. (Filtergebouwen in het Schutterspark, donderdag 24 maart 2011)

Daarna tijdens iedere expositie van Droomreis.